درباره بهار گردشگری

موسسه آموزش عالی بهار اولین برگزارکننده دوره های MBA ،DBA و Post DBA در سه حوزه ی گردشگری، هتلداری و گردشگری سلامت. و مجری برگزاری دوره های رسمی گردشگری. دارای مجوز رسمی از وزارت علوم و سازمان میراث فرهنگی.

اطلاعات تماس
آدرس :تهران، خیابان شیخ بهایی، شهرک والفجر، خیابان ایرانشناسی، خیابان شهرداری، بنیاد ایرانشناسی،ساختمان تحصیلات تکمیلی، طبقه دوم،دفتر آموزش های گردشگری و هتلداری بهار
info[ @ ] bahartourism.com
02188735566
02188740058
Follow Us
ثبت ساز دوتار ایرانی در یونسکو

ایران در اجلاس جهانی یونسکو تعهد کرد که هنرمندان دوتار ساز، هیچ درخت زنده ای را برای ساخت «دوتار» قطع نکنند. به گفته «بهروز وجدانی» مدیر پرونده ثبت جهانی، این تعهد به دنبال ثبت جهانی مهارت های سنتی ساختن و نواختن «دو تار» در بوگوتای کلمبیا اتفاق افتاد. با ثبت جهانی دو تار تعداد پرونده های ایران در میراث ناملموس به گفته «محمد حسن طالبیان» معاون میراث فرهنگی کشور به ۱۴ پرونده رسید. دوتار دومین ساز ایرانی بعد از «کمانچه» است که در این فهرست جهانی ناملموس قرار می گیرد. محمد درپور، غلام علی پورعطایی، ابراهیم شریف زاده و… نام های ماندگاری از دوتار نوازان صاحب سبک خراسان بزرگ و گلستان و مازندران هستند که هیچ کدام ثبت جهانی دوتار را ندیدند. «آی محمد یوسفی» دو تار نواز صاحب سبک شمال خراسان بود هم نزدیک به دو هفته پیش چشم از دنیا بست و دو تارش برای همیشه خاموش شد. به گفته وجدانی او تنها دوتار نواز کشور بود که تارهای سازش ابریشمی بود نه فلزی. «آی محمد یوسفی» دوتار نواز ترکمنی بود که در خراسان زندگی می کرد. دو روز بعد از ثبت جهانی دوتار در یونسکو یعنی در زمان نگارش این گزارش هم«رمضان سلمانی(بردری)» تشییع می شود تا پاییز ۹۸ آخرین پاییزی باشد که صدای دو تار او به گوش می رسد. وجدانی از برگریزان چند دهه در گلستان موسیقی نواحی صحبت می کند و می گوید:«اگر از چند نفر باقی مانده حمایت نکنیم، آنها هم بزودی پرپر می شوند.» به گفته وجدانی باید امکانات لازم در اختیار هنرمندان صاحب سبک دوتار نواز و دو تار ساز گذاشته شود تا بتوانند این هنر و تجربه را به نسل بعدی منتقل کنند و اجازه داده نشود این هنر به طور کامل از بین برود.

ثبت جهانی ۵ منطقه اصلی

وقتی خبر ثبت جهانی دوتار ایرانی در رسانه ها نواخته شد بسیاری نوشتند که دوتار نوازی خراسان به ثبت جهانی رسیده است اما آن طور که وجدانی ترسیم می کند قلمرو ثبت جهانی شدن دو تار، ۵منطقه اصلی این ساز یعنی خراسان جنوبی، خراسان رضوی، خراسان شمالی، گلستان و مازندران است. البته او می گوید: «این پنج منطقه به لحاظ تکنیک های نوازندگی به سه دسته تقسیم می شود.» او دسته اول را دوتار خراسان جنوبی و رضوی می داند که این ساز در آن جغرافیا یک کاسه بزرگ و پرحجم دارد. دوتار خراسان شمالی، کاسه متوسطی دارد. کاسه دوتار به مناطق ترکمن نشین که می رسد از خراسان شمالی هم کوچکتر می شود. او می گوید: «همه مستندات این هنر با عکس و فیلم به یونسکو ارائه شد.» حالا یونسکو به گفته او می داند که آموزش دوتار در ایران هم به صورت استاد-شاگردی آموزش داده می شود هم به صورت آموزشگاهی. نام چند استاد دوتار نواز مثل عثمان خوافی، نورمحمد درپور، محمدرضا اسحاقی، غلامعلی پورعطایی، حاج قربان سلیمانی، آی محمد یوسفی، رمضان بردری برای نمونه در اسناد ارائه شده به یونسکو آمده است. وجدانی می گوید: «ما تعداد واقعی استادان صاحب سبک دوتار نواز را نداریم اما نمی توانستیم هم اسم همه آنها را در پرونده به خاطر محدودیت جا و زمان بیاوریم.» یکی از شرط های یونسکو برای ثبت جهانی دوتار جاری بودن صدای این ساز در زندگی مردم ایران است. وی می گوید:«در این پرونده به کاربرد دوتار در مراسم هایی چون تولد، عروسی و جشن های ملی و مذهبی اشاره شده است.» در این پرونده حتی از نمادهای ساخته شده به شکل دوتار هم نام برده می شود. او پرونده مهارت های سنتی ساختن و نواختن را تنها پرونده ارائه شده به تازه ترین اجلاس جهانی یونسکو می داند که با رای تمام اعضا در فهرست جهانی قرار گرفت.

دوتار و دوتارنوازان در معرض تهدید

وجدانی می گوید: «این نوع موسیقی هم مثل تمام عناصر فرهنگی- سنتی در معرض تحریف و تهدید است.» او گذار از سنت به مدرنیته را یکی از علل تهدید دوتار نوازی در ایران می داند. این هنرمند مشکلات اقتصادی و بیمه ای را از مهم ترین مشکلات دوتارنوازان و سازندگان دوتار می داند. دوتار یکی از مهم ترین سازهای زهی- زخمه ای فولکلوریک جوامع محلی روستایی و شهری ایران است و به شکل یک کاسه از جنس چوب توت و دسته ای بلند از جنس چوب زردآلو یا گردو ساخته می شود. وجدانی تهیه چوب برای ساختن دوتار و صادرات و واردات آن را یکی از مشکلات این هنر می داند و می گوید: «در راستای حفظ محیط زیست به یونسکو تعهد داده ایم که هنرمندان برای ساخت دو تار از درخت زنده استفاده نمی کنند.» به گفته او ساخت دوتار از درخت خشک بسیار سخت اما دوتار مقاومی از آن ساخته می شود که براحتی ترک نمی خورد. او درخت توت را یک درخت مقدس در منطقه خراسان می داند و می گوید: «برای همین دوتارسازان این منطقه از درخت زنده برای ساختن این ساز استفاده نمی کند.»

نویسنده:زهرا کشوری

منبع:روزنامه ایران